Babam ve Oğlum (2005)

“Babam ve Oğlum”, çocuk gözünden hayatın karmaşasını ve aile bağlarının derinliğini keşfeden bir yapıt. 1980 darbesinin ilk ağır darbesini yemiş bir ailenin hikayesi; kayıplar, af ve özlemle dolu bir yolculuk. Küçük Deniz, annesinin yokluğunun gölgesinde büyürken, bir gün hiç tanımadığı dedesiyle karşı karşıya gelmeye hazırlanıyor. Babası Sadık, yıllar sonra geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Bu belgesel tadındaki dram, ailenin perdelerini araladığı gibi, bireysel hesaplaşmalara da ışık tutuyor.

Hüseyin Efendi, hayatta kalmak için hayatın yüklerini taşıyan yaşlı bir adam; evlatlıktan reddettiği çocuk ise, yıllar sonra geri dönüyor. İşte, tam da burada başlıyor tüm ruhsal çatışmalar; affetmek, bağışlamak ve sevmek için büyük bir adım atmak zorundalar. Deniz’in yeni hayatı bir kırsal cennette başlarken, ona her türlü anlamsızlık ve tatlı kaçıklıkla dolu bir aile bekliyor. Dedesi, ona hiç bilmediği bir dünyayı açarken, izleyiciyi de derin bir duygusal yolculuğa çıkarıyor.

Çiftlikte, Deniz’in hayal gücü ve acısı iç içe geçiyor; belki de orada her şeyin yoluna gireceğini umuyor. Sadık ve Hüseyin Efendi arasındaki çatışmanın gerisinde yatan geçmiş, bir yanda özlem, diğer yanda pişmanlıkla dolu. İzleyici, Deniz’in karşısındaki engelleri aşarken, hayatın karmaşasının içinde kendini bulacak.

“Babam ve Oğlum”, güçlü anlatımıyla, izleyenleri düşündüren, duygulandıran ve derin bir iç huzuru arayışına yönlendiren bir film… Her sahnesinde sıcak bir gülümseme ve bir damla gözyaşı, bilinçaltında bir şeyler uyandırıyor… Harbiden, insanın kalbine dokunan bir yapım! Bu filmde, kayıplar ve kazançların dengesizliğinde, gerçek yaşam dokunuşları öne çıkıyor; evin gerçek anlamı…