Columbo (1971)

Peter Falk’ın canlandırdığı Komiser Columbo, 70’lerin televizyon tarihinde adeta bir fenomen haline geldi. Unutulmaz karakteri, hırpani görünümü ve karizmasıyla bir dedektiften öte, izleyiciyle kurduğu o samimi ilişki sayesinde kalplerde yer etti. Zekice kurgulanmış suç atmosferinde, her bölümde farklı cinayet senaryolarını ardında bırakıp, izleyiciyi karmaşık ipuçları arasında dolaştırarak heyecanı tavan yaptırıyor.

Bir dedektifin şartları gereği olsun diye mantığı zorlaması sık görülen bir durumdur! Fakat Columbo’nun farklı bir tarzı var. O, her an düşünceli gözleriyle görünmez bir ağ yaratarak, bir kedi gibi planlarını yücelten bir fareyi yakalıyor. O kadar zekice sorular soruyor ki… Kimi zaman izleyici bile, “Bunu nasıl akıl etti!” diye düşünmeden edemiyor. İnsanlar bazen onu takip etmekte zorlansa da, “Haa işte!” dedirten çözümler geceyi aydınlatıyor.

Ara sıra katilin sinsi kurnazlığına kapıldığını düşünseniz de, Kolombo’nun kesik kesik ama özgün üslubu bir adım önde… Kendisiyle beraber, boynu bükük sokaklar arasında kaybolan bir adamın dramını da hissediyorsun. Kendine has teğmen dertleri, utangaç esprileri, rüzgar gibi geçen anlar… Hepsi öyle işlenmiş ki, dizi her seferinde yüreğinizi ısıtıyor.

Golden Globe ödülleri kırılmadık kalp bırakmadı, dizi toplamda tam 20 tabloyla süslendi… Her bölümde, her cinayetin ardında yatan insan hikayelerini keşfettikçe insan bir başına kalmaktan korkmuyor. Hafta sonları dizi izleme alışkanlıklarımıza, kısacası hayatımıza yön veren bu yapım, sadece bir suç draması değil. Bütün izleyiciyi içine çeken, sorgulayan, düşündüren bir yolculuk. Dönüp duruyor ama… Her bitiriş yeni bir başlangıç gibi.

Kızların tıkırdayan kahkahaları, dostların gerilim dolu anları… Columbo, evlerimizdeki koltukların arasında bir parça da olsa yerini aldı. Her bölümünde, “İki dakika, bir şey daha sorabilir miyim?” cümlesine tebessüm ederken, anlamıştık ki; basit ama derin bir hikaye anlatıyordu. “En havalı dedektif kim?” diye sorulduğunda herkesin aklına aynı isim düşüyor; Kolombo!