Bram Stoker'dan Dracula (1992)

Bram Stoker’ın efsanevi hikayesinden esinlenerek sinemaya uyarlanan “Dracula” (1992), usta yönetmen Francis Ford Coppola’nın elinden çıkma bir başyapıt. Gary Oldman’ın canlandırdığı kont Dracula, sadece bir vampir değil, aynı zamanda aşkla yanıp tutuşan bir ruh… ve evet, karanlığın yaratıcı bir dahi. Jonathan Harker (Keanu Reeves), Doğu Avrupa’nın gizemli köylerinden birine ayak bastığında, neyin peşinde olduğunu bilemez. Bir anda kendini Dracula’nın kasvetli kalp çarpıntılarıyla dolu dünyasında bulur.

Mina (Winona Ryder), Harker’ın nişanlısı, Dracula’nın hedefindedir. Ama işte gözden kaçan biri daha var: Lucy (Sadie Frost). Lucy’nin masum yüzü, Dracula’nın ilgisini çekince… işte korku burada başlar. İç içe geçmiş aşk hikâyeleri, kaybedilen ruhlar ve tabii ki ölüm ile yaşam arasındaki ince çizgi… Bunlar, filmi izlerken kendinizi kaybetmemenizi sağlayacak unsurlar. Anthony Hopkins’in Dr. Van Helsing karakteri ise işin içine girince, her şey daha bir kaotik hale geliyor.

Biliyorum, korku ve gerilim dendiğinde herkes biraz tedirgin olur ama işin içinde Coppola’nın sanatsal bakış açısı ve olağanüstü görsel estetik var. Yani sadece bir vampir hikâyesi değil… Bir görsel şölen, bir aşkın karanlık tarafı ve ruhların dertleştiği bir dünya. Of ya, bu film bittiğinde insanı elini yüzüne götürtecek cinsten. Vampirler, aşk, kayıplar… Duyguların yoğun çağıldadığı, karanlıkla dolu bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Cevabınız evet ise, “Dracula” izlenmeyi bekleyen efsanevi bir serüven. Gerçekten harbiden… Karanlık ve ışık birbirine girdikçe, onu izlemekten başka çareniz kalmıyor.