Eileen (2023)

1960’ların soğuk Boston’unda, hayatı karanlık ve kasvet dolu bir hapishanede geçen Eileen, zamanının çoğunu yalnız geçiriyor. Eski gazeteci olarak bile bazen “bu ne ya” dedirten bir yaşamı var; babasının sıkıcı eviyle, dışlanan meslektaşları arasında kaybolmuş bir kadın… Her gün dut yemiş bülbül gibi çalıştığı hapishanenin griliği arasında hayal kurarak geçiyor. Ama tam o sırada, yani günleri sıradan geçen birinin hayatına bir parıltı girecek gibi göründüğünde… Yepyeni bir danışman geliyor, Rebecca. Her şeyin değişmek üzere olduğunun sinyalleri veriliyor.

Hafif bir dostluk mümkün mü, değil mi derken Eileen, Rebecca ile arasında bir bağ kurmaya başlıyor. Heyecan dolu anlar, ne yalan söyleyeyim, filmi izlerken içim kıpır kıpır oldu. Acaba bu yeni dostluk Eileen’in hayata bakışını nasıl değiştirecek? Ama bu hayat kurtaran bir dostluk değil, daha fazlası… Qahire Hayaliyle gerçeklerin çatışması her dakika büyüyor. Çünkü Eileen, yeni sırrıyla birlikte bir suçun tam ortasına düşecek… Tüm bu karmaşanın içinde, biz de Eileen’in gözünden olan biteni izlerken, zaman zaman “of ya, bu kadar da olmaz” diyeceğiz.

William Oldroyd’un yönetmenliğini üstlendiği bu filmde, Thomasin McKenzie’nin Eileen karakterine hayat vermesi harbiden müthiş. Anne Hathaway ise Rebecca rolüyle merak duygumuzu daha da körüklüyor. Korku, dram, suç unsurları arasında kaybolan Eileen’in hikayesi, yalnızca karanlık değil, aynı zamanda umut dolu bir keşif… Yavaş yavaş karanlığın derinliğine iniyoruz. Eileen’in bu yolculuğu bizi nerelere götürecek, bilinmez; ama bu fragmanın ruhu işte burada… Tüylerimizi diken diken edip, kalp atışlarımızı hızlandıran gizemli bir yolculuğa çıkıyoruz.