Fi (2017)

Bir adam bir kadını sever, dünya değişir… Ozan Güven’in hayat verdiği Can, Serenay Sarıkaya’nın canlandırdığı Duru’ya aşık. Ama bu öyle sıradan bir aşk değil. Hayatını kökten değiştiren, onun içindeki fırtınaları alevlendiren, cesaret ve tutkuların göğüs göğüse çarpıştığı bir hikaye. Fi, Mert Baykal’ın yönetiminde, acı, özlem ve yenilenme temalarının iç içe geçtiği bir karakter yolculuğu sunuyor. Vallahi, olaylar o kadar baş döndürücü ki, Can’ın Duru’ya olan aşkı her şeyden önce cesaretini test ediyor.

Duru ise, her şeyin ötesinde bir kişi; güçlü, özgür ruhlu, ama derinlerde bir yıpranmışlık taşıdığı belli. Onun dünyası… yani onların dünyası, huzur arayışlarının ardında yatan karmaşık ilişkiler, tutkunun kıvılcımlarıyla yanıyor. Her şeyin yıkılması, bazen yenilenmenin ilk adımıdır, diyor sanki film. Of ya, bu yara bere içinde nasıl bir aşk yaşatacak, kim bilir?

Serenay ve Ozan’ın yanı sıra, Berrak Tüzünataç ve Mehmet Günsür gibi birbirinden yetenekli isimler de bu karmaşık dramın parçası. Her karakterin kendi hikayesi var; kendine has sokaklarında yürüyen, hayata karşı dik duruşları içinde kaybolup giden… Büşra Develi’nin Serin karakteri, bu karmaşanın tam ortasında ağır bir yük üstleniyor. Hayatın, aşk üzerinden sunduğu dersleri ve hayal kırıklıklarını izlerken, insanın içindeki hikayeler gün yüzüne çıkıyor.

Aşk, yalnızca bir duygu değil… bazen sadece ruhları güçten düşüren bir karanlık. Ama aşkını ateşe atmayı göze alanlar, dönüştürme gücüne sahipler. Fi, tam da bu yüzden izleyiciyi derinden sarsıyor, hayran bırakan bir anlatımla… Sonuçta, belki de aşkın en acımasız tarafı, onun peşinde kaybolmakta değil, her şeyden vazgeçmektir.