Humans (2015)

2015 yapımı “Humans”, geleceğin kapılarını aralayan, insanlık durumunu sorgulayan bir dizi… Hayal gücünüzü zorlayacak kadar gerçekçi bir atmosferde, insanların gündelik yaşamlarını kolaylaştırması umuduyla yaratılan sentetiklerin hikayesine tanık oluyoruz. Hani bazen düşünürsünüz ya; “Ya bu robotlar ne olacak?” İşte bu dizi, o sorunun peşine düşüyor.

Anita isimli bir sentetik, Hawkins ailesi tarafından evlerine alındığında hayatlarına nasıl bir etki yapacak? İlk başta her şey sıradan gibi görünüyor. Aile, Anita ile yaşamaya başlarken, biz de bu sıradanlığın nasıl hızla karmaşaya dönüşebileceğini izliyoruz. Sentetiklerin özgür iradeleri yokmuş gibi görünse de, bazıları bu kalıpları aşıyor… Ve işte o an, her şey değişiyor. Tıpkı gerçek hayatta bazen bir bakışın, bir gülümsemenin her şeyi değiştirebileceği gibi…

Dizinin derinliği, karakterlerin evrenselliğiyle birleşince ortaya muazzam bir hikaye çıkıyor. Katherine Parkinson’ın canlandırdığı karakter, aile içindeki dramatik çatışmalarla yüzleşirken; Gemma Chan’ın etkileyici performansı, sentetik bir varlığın dahi kendine ait duyguları keşfetme yolculuğunu gözler önüne seriyor. Of ya, bu süreçte sadece robotlar değil, biz insanlar da kendimizi sorgulamaya başlıyoruz. Duygular, ilişkiler ve ahlaki seçimler… Hepsi üstüne düşünmemiz gereken konular.

Her bölüm, izleyiciyi ne olacağını merak ettiren bir gerilim oluşturuyor. Dizi, sadece androidlerin değil, onların etrafındaki insanların da hayatlarına dokunuyor. Sonuçta, herkesin bir yerde birer “sentetik” yüzleşmesi olabiliyor. Duygusal yoğunluğu yüksek sahneleri ve felsefi derinliğiyle “Humans”, sadece bir dizi değil… Aynı zamanda, gelecekle ilgili düşünmeye davet eden bir yolculuk… Harbiden, izlemeyen çok şey kaybeder!