Madrid, 1987 (2012)

1987 Madrid’i… Of ya, ne de güzel bir dönemin kapısını aralıyor! David Trueba’nın yönettiği “Madrid, 1987”, hayatın karmaşası içerisinde birbirinden farklı iki kişiliğin beklenmedik bir buluşmasını ve sonrasında gelişen olağanüstü hikaye akışını ele alıyor. Yılların deneyimine sahip bir gazeteci ile hayalleri peşinde koşan genç bir öğrencinin kesişen yolları. Ne muazzam bir denk geliş değil mi?

Film, duygusal bir keşif hikayesi olarak başlıyor. Tanıdık ve bir o kadar da tanımadık bir şehirde, hayatın gerçekleri ve kaygıları arasında kaybolmuş iki karakterin, birbirlerine açılan kapıları var. José Sacristán’ın canlandırdığı gazeteci, yıllarca süren mücadelelerin ardından ruhunu kaybetmiş gibi. Her ne kadar kariyerinde kazanmış olsa da, gerçek aşkı ve tutkuyu bulmak için arayış içinde… Diğer yandan María Valverde’nin canlandırdığı genç öğrenci, idealizm dolu bir yürekle hayatı sorguluyor. Sahi, bu iki insanın yaşamlarının kesişmesi, ikisinin de hayatlarını nasıl etkileyebilir?

Karakterlerimiz, yalnızca aşk ve tutku değil; aynı zamanda politika ve güç gibi derin konular üzerinde de sorgulamalara sebep oluyor. Ne dersin, aşk bazen geç gelir değil mi? Hani şu “belki de en çok ihtiyaç duyulanda”… Her sahne bir ilerleme, her diyalog bir dokunuş… İzleyici, bu iki farklı zihin dünyasında kaybolmaktan kendini alamıyor. Madrid’in sokaklarında kaybolarak, aşkın, arzunun ve keşfin izini sürüyorlar.

Tabii ki her hikaye kendi içinde bir derinlik barındırır. Bu film de, hem kişisel hem de toplumsal bir sorgulamaya dönüşüyor. Kimi zaman yüzlerimizde gülümseme, kimi zaman hüzün… İkisi de iç içe! Madrid, 1987’de yalnızca bir şehir değil, aynı zamanda yaşamın karmaşasını, insan ilişkilerinin derinliğini, ve tüm bunların üzerinden geçerken hissettiklerimizi yansıtan bir ayna. Ne diyebiliriz ki? Bazen hayat, anlamını aşkın gizeminde bulur… Bu film, tam da böyle bir yolculuğa davet ediyor bizi!