Frankenstein (2025)

Dr. Victor Frankenstein, Oscar Isaac’ın performansıyla hayat bulan bir dahi, ölümün sırtına meydan okuyor. Yalnızlığın ve kayıpların derin yaralarını taşıyan bu bilim insanı, sevdiği insanların hatıralarını yaşatmak için korkunç bir deney yapma kararı alıyor. Cehennemden farksız bir laboratuvar ortamında, hayat ve ölüm arasındaki o ince çizgiyi silmeye çalışan Victor, cansız maddelerden yeni bir varlık yaratmaya koyuluyor. Ama bu yaratım, düşündüğünden çok daha karmaşık bir süreç olacak…

Jacob Elordi’nin canlandırdığı Canavar, dış görünüşüyle korkutucu olsa da içe kapanık, naif bir ruh taşır. İlk kez dış dünya ile tanıştığında, onun gözünde bir yük olmaktan başka bir şey değilsin. Kimse onu anlamaz, herkes ona sırt çevirir. Öfkeye sürüklenmesinin nedeni de tam olarak budur; masumiyeti, dışlanmanın ve şiddetin etkisiyle ağır hasar alır. Harbiden, dünyanın soğuk yüzüyle bir yüzleşmesi söz konusudur…

Guillermo del Toro’nun ustalıkla işlenmiş vizyonu sayesinde bu film, sadece korku ve gerilim değil, aynı zamanda insani duyguları da sorgulayacağımız bir yolculuğa bizi davet ediyor. Victor’un yaratımına karşı olan derin sevgi ve duygusal karmaşa, Canavar’ın öfkesinin temelini oluşturuyor. Yaratılanın, yaratanı sorgulaması, insanoğlunun sınırlarına dair düşündürücü bir detay…

Dramanın derinliklerinde kaybolan izleyiciler, bu filmde salt bir korku hikayesi değil, aynı zamanda insan olma halini sorgulayan bir anlatım bulacaklar. Kimimiz yaratıcıyız, kimimizse sadece izleyici… Peki ya sen, kimin yanında yer alacaksın? Victor’un deliliğine mi, yoksa Canavar’ın masum ve kırılgan ruhuna mı? Bu derin duygu yüklü yolculukta, izleyiciyi bekleyenleri tahmin bile edemezsin; çünkü Frankenstein’ın hikayesi asla klasik bir anlatım olamaz.