Napoli Kralı I. Ferdinand (1959)

Napoli Kralı I. Ferdinand, İtalya’nın güneyinin ruhunu, renklerini ve çeşitliliğini gözler önüne seren bir film. Yönetmen Gianni Franciolini, bu eserinde kaybeden bir monarşinin trajedisini ve aynı zamanda komedisini müthiş bir ustalıkla harmanlıyor. Peppino De Filippo, Eduardo De Filippo ve Titina De Filippo gibi yetenekli isimlerin oyunculukları filmdeki duygusal yoğunluğu artırırken, Vittorio De Sica ve Aldo Fabrizi’nin katkıları da inandırıcılığı pekiştiriyor.

Film, ne yazık ki sorumsuzca hüküm süren I. Ferdinand’ın serüvenine odaklanıyor. Bu adam, Napoli halkının gözünde bir tür komedi unsuru haline geliyor. Ama komedi derken, aslında derin bir eleştiriyi de beraberinde getiriyor… Hani, biraz düşündüğünde, toplumun sesi olan Pulcinella’nın ona olan nefretine ve dalga geçişlerine bakmak lazım. Çünkü halk, bu kötü yönetimden, bu ilgisizlikten, bu sorumsuzluktan oldukça bıkkın. Ferdinand, kendi nefis zevklerine odaklanmışken, kalabalıklar arasında nasıl bir yalnızlık hissettiğini anladığında iş işten geçmiş oluyor.

Filmin tadı burada, aslında. Bir tarafta mizah, diğer tarafta derin bir hüzün. Yönetmen, bunu öyle ustalıkla sunuyor ki, izleyici arkada anlatılan hikayenin ağırlığını hissetmeden geçemiyor. Her repliğinde bir gerçek yükü var, o yüzden izlerken “of ya, bu adamı da tanıyoruz” diyorsunuz… Sonuçta bu film, sadece dönemin bir dönemeci değil; aynı zamanda insanlık halleri hakkında bir sorgulama. Herkesin içinde bir kral, belki de bir Pulcinella barındırdığı fikrini akla getiriyor.

Napoli Kralı I. Ferdinand, hem güldüren hem düşündüren yapısıyla, geçmişe yolculuk yaparken bugünü de sorgulamanızı sağlıyor. Sıradan bir izleyici değil, tam anlamıyla bir yol arkadaşı haline getiriyor. Bu film, tarihin kalabalık sokaklarından bir parça sunuyor… İşte bu yüzden izlemek, yalnızca bir deneyim değil, belki de bir farkındalık yaratıyor.